مجازیسازی یعنی با یک لایه‌ی نرم‌افزاری، منابع یک سرور فیزیکی (پردازنده، رم، دیسک، شبکه) را بین چند محیط مجزا تقسیم کنیم. هر محیط مثل یک کامپیوتر مستقل رفتار می‌کند، اما همه روی همان سخت‌افزار اجرا می‌شوند.
چرا اختراع شد#
قبلاً هر سرویس یک سرور جدا می‌خواست و بیشتر آن سرورها اغلب بی‌کار بودند، فقط ده تا بیست درصد از توانشان مصرف می‌شد. مجازیسازی اجازه می‌دهد چند سرویس روی یک سخت‌افزار جمع شوند و پول، برق و فضای رک ذخیره شود.
مثال#
یک شرکت ده سرور فیزیکی با مصرف کم دارد. با مجازیسازی همان ده سرویس را روی دو یا سه سرور قوی اجرا می‌کند و بقیه را برای کار دیگری آزاد می‌گذارد. اگر یکی خراب شود، ماشین‌های مجازی به سرور دیگر منتقل می‌شوند.
انواع رایج#
- مجازیسازی سرور: ساخت ماشین‌های مجازی روی یک سرور.
- مجازیسازی شبکه: ساخت شبکه‌های منطقی روی زیرساخت فیزیکی مشترک.
- مجازیسازی ذخیره‌سازی: تجمیع چند دیسک به شکل یک فضای واحد.
- مجازیسازی دسکتاپ: اجرای میزکار کاربران روی سرور.
رابطه با ابر#
رایانش ابری روی مجازیسازی بنا شده است. وقتی سرور مجازی از یک ارائه‌دهنده می‌گیرید، در واقع بخشی از یک سخت‌افزار فیزیکی بزرگ‌تر است که با همین فناوری تقسیم شده. کانتینرها نسل سبک‌تری از همین ایده‌اند و به‌جای مجازیسازی سخت‌افزار، فقط برنامه‌ها را از هم جدا می‌کنند.